EFEverde en Galego

Incendios forestais: os nomes propios das tormentas de lume e chamas

Incendios forestais: os nomes propios das tormentas de lume e chamas Primeiro aniversario dos incendios que o ano pasado arrasaron a provincia de Pontevedra. EFE/S. Sas

Ana Martínez.- EFEverde.- Maximina, Angelina, Marcelino e Alberto son os nomes propios dunha traxedia da que se cumpre un ano, a dos incendios forestais de xigantescas proporcións que segaron as súas vidas, lumes que en Galicia volveron a repetirse en 2018, pero con desenlaces menos graves que entón.

Incendios forestais

O último gran episodio foi o de Mondariz (Pontevedra), o 7 deste mes, con 18 horas de loita, 150 hectáreas queimadas, alerta de nivel dous por proximidade ás vivendas, varios focos e un marcado carácter intencionado, segundo a Xunta, que busca ordenar a política forestal cun novo plan -o actual data de 1992-.

Aínda é prematuro para coñecer o balance de 2018, pero será moito menor á superficie forestal queimada en relación ao ano anterior. O dato de 2017 é demoledor, sobre todo do fin de semana negro daqueles 14 e 15 de outubro: 49.171 hectáreas devastadas en dous días e 264 lumes.

A esa cifra sumáronse as 12.600 hectáreas que arderan desde xaneiro, co cal quedou equiparado aos peores rexistros; os de 2006, con 95.047 hectáreas calcinadas, e de 2005, con 57.452.

Nomes propios

Unha verdadeira polvoreira que levou por diante a Angelina Otero, de 78 anos, que esperaba na súa casa na que convivía co seu marido á súa amiga Maximina, viúva, para xogar ás cartas. Ese día o mar estaba como un prato, pero de súpeto, nese núcleo de Chandebrito, en Nigrán (Pontevedra), todo cambiou.

O lume e as cinzas inesperadas deixaron o ceo bandullo de burro e as dúas mulleres bregaron contra a adversidade subidas á furgoneta doutra veciña. A fatalidade fixo que un piñeiro cruzásese no seu camiño. A condutora, que se queimou unha perna, puido saír, pero elas non, morreron abrasadas, e os seus corpos permaneceron alí toda a noite porque as labaradas impedía achegarse.

Maximina e Angelina contan cunha escultura que as lembra, realizada polo colectivo artístico “Arte non Queimado”, xurdido tras ese luctuoso feito, favorecido polo vento, as temperaturas altas e a seca, o que fixo que resultase ingobernable, desbordando aos servizos de extinción e os que participaron con tinas e cubos.

Quedou patente a evidente insignificancia do ser humano, e non unicamente en Chandebrito.

No lugar de Abelenda dás Penas, en Carballeda de Avia (Ourense), Marcelino Martínez, de 78 anos, non correu mellor sorte. El tratou de salvar aos animais da súa cuadra, pero non o conseguiu. Quedou atrapado e pereceu noutro incendio declarado na súa zona.

Un desenlace similar ao de Alberto Castromil, de 70 anos, na parroquia viguesa de San Andrés de Comesaña. No seu caso, precipitouse por un terraplén cando trataba de apagar as chamas que se achegaban á súa vivenda. A súa morte produciuse na ambulancia.

Vítimas, berros, pranto, estampas que queiman a retina. A terra quedou pintada de negro e de melancolía.

Cada certo tempo a desgraza sacode a Galicia, xa sexa en forma de catástrofe ambiental, como a marea negra do “Prestige” en 2002, de drama humano, cos oitenta mortos e máis de 150 feridos provocados polo descarrilamento dun tren Alvia en 2013, ou de tormentas de lume e chamas, que deixan ao seu paso, como nos outros casos, nomes propios: os rostros do horror. EFEverde




Secciones:        

Uso de cookies

Utilizamos cookies propias y de terceros para mejorar nuestros servicios y mostrarle publicidad relacionada con sus preferencias mediante el análisis de sus hábitos de navegación. Si continúa navegando, consideramos que acepta su uso. Puede obtener más información, o bien conocer cómo cambiar la configuración, en nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies